………………………………………………………………………………….

………………………………………………………………………………

இப்போது ஊடகங்களில் வெளியாகி இருக்கும் ஒரு செய்தி –

ஒரு சின்ன தவறு ஒரு மனிதனின் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையும் எப்படி புரட்டிபோடும் என்பதை காட்டுகிறது…

கெளதம் தேவ் ஐ.ஐ.டி கான்பூரில் படித்து, அமெரிக்காவின் ஸ்டோனி புரூக் பல்கலைக்கழகத்தில் பி.எச்.டி (PhD) முடித்தார்.

டெக்சாஸ் மாநிலத்தில் உள்ள டாலஸ் நகரில் குடியேறி, சுமார் 20 ஆண்டுகள் ஐடி துறையில் வெற்றிகரமாக வேலை செய்து அமெரிக்கக் குடியுரிமையும் பெறுகிறார்.

குடும்பத்தை பற்றி எந்த தகவலும் இல்லை, அதனால் சிங்கிளாக இருக்கலாம் என ஒரு யூகம் தான், உண்மை என்ன என தெரியாது

அவர் வேலை பார்த்த நிறுவனம் வேறொரு மாநிலத்திற்குத் தனது அலுவலகத்தை மாற்றுகிறது; அவரையும் அங்கு வரச் சொல்கிறது.

புதிய ஊருக்கு மாற விருப்பமில்லாமல், “தனது படிப்புக்கும் 20 வருட அனுபவத்திற்கும் வேறு வேலை சுலபமாகக் கிடைக்கும்” என்ற நம்பிக்கையில் வேலையை ராஜினாமா செய்கிறார். இதுவே அவரது வாழ்க்கையின் திருப்பப் புள்ளியாக அமைந்த அந்தச் சிறிய தவறு.

அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகள் தொடர்ந்து நேர்காணல்களுக்குச் செல்கிறார். ஆனால், கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் வயதானவர்களை வேலைக்கு எடுக்கத் தயங்கும் ‘ஏஜியிசம்’ (Ageism) என்ற நடைமுறை காரணமாக அவருக்கு வேலை கிடைக்கவில்லை.

ஏஜியிசம் நிலவ காரணம் என்ன?

அதிக அனுபவம் கொண்ட மூத்த ஊழியர்களுக்கு அதிக சம்பளம் தர வேண்டியிருக்கும். அதே வேலையை அல்லது அதில் 70-80% வேலையை, மிகக் குறைந்த சம்பளத்தில் ஜூனியர் அல்லது குறைவான அனுபவம் உள்ள ஊழியர்களை வைத்துச் செய்து முடித்துவிடலாம் என நிறுவனங்கள் கணக்கிடுகின்றன.

நிறுவனங்களில் பல மேலாளர்கள் (Managers) 30 முதல் 40 வயதுக்கு உட்பட்டவர்களாக இருப்பார்கள். தம்மை விட வயது மற்றும் அனுபவத்தில் மூத்த ஒருவரை நிர்வகிப்பதிலும், அவர்களிடம் வேலை வாங்குவதிலும் அசௌகரியம் அல்லது தயக்கம் ஏற்படும் என நினைக்கிறார்கள்.

மெதுவாக சேமிப்பு கரைய, வேலையும் கிடைக்காத சூழலில், கிடைத்த வேலையை செய்வோம் என புட் டெலிவரி வேலையில் இறங்குகிறார் கெளதம். வீட்டு வாடகையை கட்டவே திணறுகிறார்.

இரண்டு ஆண்டுகள் கழிகின்றன. 61 வயது ஆகிறது. அந்த வயதில் – காரை, நாள் முழுக்க புட் டெலிவரிக்கு ஓட்டி கார் விபத்துக்குளாகிவிடுகிறது. அந்த வேலையும் போய் இப்போது வீட்டு வாடகை கட்ட காசு இல்லை

வாடகை வராமல் பழைய ஓனர் காலி செய்ய சொல்ல, வேறு மலிவான வாடகை இருக்கும் வீட்டுக்கு போகலாம் என்றால் வேலை இல்லாதவர்களுக்கு யார் வீடு கொடுப்பார்கள்…???

கடைசியில் கோபன்ட்மீ (Gofundme)ஆரம்பித்து பணம் கேட்க சுமார் ஒன்பது லட்சம் ரூபாய் கிடைக்கிறது

“எனக்கு வயது 61. 62 வயதில் அமெரிக்க அரசின் பென்ஷன் வரும். இந்த பணத்தில் இந்தியாவுக்கு டிக்கட் வாங்கிக்கொண்டு கிளம்பினால், அடுத்த ஒருவருடத்தை தாக்குபிடித்துவிட்டால் போதும். பென்சனை வைத்து இந்தியாவில் சமாளித்துவிடுவேன். அமெரிக்காவில் சமாளிக்க முடியாது..” என்கிறார் கவுதம்…

கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்குள் இருக்கும் வரை கிடைக்கும் – பதவி, ஏசி அறை, ஆடம்பரமான லைஃப்ஸ்டைல் ஆகியவை பலருக்கும் தாங்கள் ஏதோ மிகவும் முக்கியமானவர்கள் என்ற போலிப் பெருமிதத்தை (Inflated Ego) கொடுத்துவிடுகிறது.

ஆனால், அந்த கார்ப்பரேட் குமிழியை (Corporate Bubble) விட்டு வெளியே வந்த மறுக்கணமே இந்த அதிகாரமும் முக்கியத்துவமும் முற்றிலும் பொய்யானது என்பதும், சந்தை நம்மை ஒரு சாதாரண எண்களாக மட்டுமே பார்க்கிறது என்பதும் கொடூரமான நிதர்சனமாகச் சுடுகிறது.

கார்ப்பரேட் வாழ்க்கையும், நிதி நிர்வாகமும் நமக்குக் கற்பிக்கும் மிக முக்கியமான பாடங்கள் இவைதான்:

உங்கள் கடந்தகால சாதனைகளோ அல்லது ஐ.ஐ.டி, பி.எச்.டி போன்ற பெருமைமிக்க கல்விப் பின்னணியோ – நெருக்கடி நேரங்களில் காப்பாற்றும் என்று நம்ப முடியாது.

கையில் மாற்று வேலை இல்லாமல் இருக்கும் வேலையை ஒருபோதும் ராஜினாமா செய்யக் கூடாது.

குறிப்பாக 50 மற்றும் 60-களில் இதுபோன்ற ஆபத்தான முடிவுகளைத் தவிர்ப்பது அவசியம்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக,

பிறரைச் சார்ந்திராமல் நம்மை நாமே பணிநிறைவு செய்து கொள்ளும் அளவுக்கு நிதிச் சுதந்திரத்தை (Financial Independence) முன்கூட்டியே அடைவதும், போதுமான அவசரகாலச் சேமிப்பை வைத்திருப்பதும் மட்டுமே நம் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாக்கும்.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………….