……………………………..
……………………………….
உஜ்ஜைனி மாநகரத்தை ஆண்டுவந்தான் விக்கிரமாதித்தன் என்ற மகாவீரனும், நீதிமானான அரசன். அவனுக்கு சகல கலைகளிலும், ஆயுதப் பயிற்சியிலும் இணையானவர் யாரும் இல்லை….
ஒரு நாள், சாந்திசீலன் என்ற வயதான துறவி, அரண்மனைக்கு வந்தார். அவர் அரசனின் வீரத்தைப் பாராட்டி, தினமும் ஒரு பழத்தைக் காணிக்கையாகக் கொண்டுவந்தார். அரசனும் அந்தப் பழங்களை மகிழ்வுடன் பெற்று, அதை தன் கருவூல அதிகாரியிடம் கொடுத்துவைத்தான்….
இவ்வாறு ஒரு வருடம் கடந்தது….
வேதாளத்துடன் சந்திப்பு ….
ஒரு நாள், துறவி கொண்டுவந்த பழத்தை அரசன் வாங்கி, அதை தன் கையில் வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த போது, எதிர்பாராதவிதமாக அது கீழே விழுந்து உடைந்தது. அந்தப் பழத்திலிருந்து, மின்னும் ஒளி கொண்ட ஒரு பெரிய வைரம் வெளியே வந்தது…
அதிர்ச்சியடைந்த அரசன், கடந்த ஒரு வருடமாக துறவி அளித்த பழங்கள் அனைத்திலும் நிச்சயம் வைரம் இருக்கும் என்று உணர்ந்தான். கருவூல அதிகாரியை அழைத்து அனைத்துப் பழங்களையும் உடைக்கச் சொன்னபோது, ஒவ்வொரு பழத்திலிருந்தும் ஒரு வைரம் கிடைத்தது…
அரசன் துறவியின் காலில் விழுந்து, சுவாமி நீங்கள் இவ்வளவு செல்வத்தை எனக்கு ஏன் கொடுக்கிறீர்கள்…? என் மீது உங்களுக்கு ஏன் இவ்வளவு கருணை…? என்று கேட்டான்….
அதற்குத் துறவி புன்னகையுடன், மன்னா, எனக்கு உங்கள் வீரத்தில் ஒரு சிறு சந்தேகம் இருந்தது. அது இப்போது நீங்கிவிட்டது. எனக்கு ஒரு உதவி செய்ய வேண்டும். நீங்கள் சம்மதித்தால் சொல்கிறேன் என்றார்….
உத்தரவிடுங்கள் சுவாமி உங்கள் உபகாரத்திற்கு நான் எதையும் செய்வேன் என்றான் விக்கிரமாதித்தன்….
துறவியின் கட்டளை –
துறவி அரசனைத் தன்னுடன் ஒரு அடர்ந்த காட்டிற்கு வரச் சொன்னார். காட்டிற்குள் ஒரு பெரிய புளியமரம் இருந்தது….
மன்னா, இந்தப் புளியமரத்தில் தலைகீழாகத் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு உருவம் இருக்கிறது. அது ஒரு வேதாளம். நீங்கள் அதை எந்த ஆயுதத்தாலும் காயப்படுத்தக் கூடாது. உங்கள் வீரத்தின் மூலம், அதை மரத்திலிருந்து இறக்கி, யாருடனும் பேசாமல், என்னிடம் கொண்டு வந்து சேர்க்க வேண்டும். இதுவே நான் கேட்கும் உதவி என்றார் துறவி….
விக்கிரமாதித்தன் எந்தத் தயக்கமும் இன்றி, “உறுதியாகக் கொண்டு வருகிறேன்,” என்று சொல்லி, புளியமரத்தை நோக்கிச் சென்றான்….
அடுத்த என்ன நடந்தது…?
புளியமரத்தில் தொங்கிய வேதாளத்தைப் பிடித்து, அரசன் தன் தோளில் சுமந்துகொண்டு, மௌன விரதத்துடன் நடந்து வரத் தொடங்கினான்….
அப்போது, வேதாளம் கதையை ஆரம்பிக்கிறது…
விக்கிரமாதித்தன் வேதாளத்தைத் தன் தோளில் சுமந்துகொண்டு, சத்தம் போடாமல் நடந்தான். அப்போது வேதாளம் பேசத் தொடங்கியது….
அரசனே….உன்னுடைய இந்த மௌன விரதம் எதற்காக என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனால், அடர்ந்த காட்டில் தனியாகச் செல்லும் உனக்குக் கஷ்டம் தெரியாமல் இருக்க, நான் ஒரு கதையைச் சொல்கிறேன். நீ அதைக் கவனமாகக் கேள்.
ஆனால் ஒன்றை மட்டும் நினைவில் கொள், நான் சொல்லும் கதையில் நீ விடை தெரியாமல் தடுமாறினாலோ, அல்லது உண்மையான விடை தெரிந்திருந்தும் மௌனம் காத்தாலோ – உன் தலை சுக்குநூறாக வெடித்துவிடும். ஆனால், நீ வாய் திறந்து பேசினால், நான் பறந்துபோய் மீண்டும் மரத்தில் ஏறிக்கொள்வேன். எனவே, மிக ஜாக்கிரதையாக இரு…
இவ்வாறு எச்சரித்த வேதாளம், தன் முதல் கதையைச் சொல்ல ஆரம்பித்தது….
கதை
அலங்காரவதி என்ற நகரத்தை பிருகத்ஸேனன் என்ற அரசன் ஆண்டு வந்தான். அவன் மிகச் சிறந்த வீரன்; அதே சமயம் நீதி தவறாதவன். அவனுக்குப் பராக்கிரமன் என்ற ஒரு மகன் இருந்தான்….
அந்த நகரத்தில் தன்மசீலன் என்ற ஒரு பணக்கார வியாபாரி இருந்தான். அவனுக்குக் குமாரசீலன் என்ற ஒரு மகன் இருந்தான். ஒரு சமயம், குமாரசீலன் தன் தந்தையின் சம்மதமின்றி, பெரும் செல்வத்துடன் ஒரு தொலைதூர நாட்டுக்குப் பொருள் ஈட்டப் போனான். ஆனால், கப்பல் கவிழ்ந்து, குமாரசீலன் இறந்துவிட்டான் என்ற செய்தி வந்தது. தன்மசீலன் தன் மகனுக்காக வருந்தினான்….
சில காலம் கழித்து, ஒருநாள், குமாரசீலன் திடீரென்று திரும்பி வந்தான். தான் சாகவில்லை என்றும், வேறொரு நாட்டிலிருந்து பல மடங்கு செல்வத்தைச் சம்பாதித்துவிட்டதாகவும் தந்தையிடம் சொன்னான். தந்தை தன்மசீலன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்….
ஆனால், மறுநாள் காலையில், குமாரசீலன் தன் பணப்பையைக் காணாமல், தந்தையிடம் சண்டையிடத் தொடங்கினான். நீதான் என் பணத்தைத் திருடிவிட்டாய்… !!! நான் சேமித்ததற்கு ஆதாரம் இருக்கிறது என்று கூச்சலிட்டான். தந்தை தன்மசீலன், நான் உன்னைப் பெற்ற தந்தை நான் ஏன் திருடப் போகிறேன்…? என்று மறுத்து, மகனை அரசன் பிருகத்ஸேனனிடம் அழைத்துச் சென்றான்….
அரசன் பிருகத்ஸேனன் இரு தரப்பு வாதங்களையும் கேட்டார்.
குமாரசீலன் (மகன்) சொன்னான், அரசே…என் பணம் திருடு போனதற்கு நான் அடைந்த செல்வத்தின் முழுப் பட்டியலும், நான் திரும்பி வரும்போது நான் சந்தித்த சாட்சிகளும் இருக்கின்றனர்….
தன்மசீலன் (தந்தை) சொன்னான், மன்னா…என் மகன் பொய் சொல்கிறான். திருட்டுப் பழியை என் மீது சுமத்துகிறான். இவன் இப்போதுதான் சாகாமல் திரும்பி வந்தான். இந்தச் செல்வம் எப்படி இவனுக்குச் சொந்தமாகும்….?.
நீதி தவறாத அரசன் பிருகத்ஸேனன், மகனுக்குச் சாதகமாகவே தீர்ப்பளித்தார். ‘திருடியதற்காகத் தந்தை தன்மசீலனுக்கு மரண தண்டனை’ விதித்தார்….
வேதாளத்தின் கேள்வி –
“அரசனே விக்கிரமாதித்தா… இங்குதான் என் கேள்வி பிறக்கிறது….
மகனுக்கு ஆதரவாகத் தீர்ப்பளித்த அரசன் பிருகத்ஸேனன், தர்மத்தின்படி சரியான தீர்ப்பைத்தான் வழங்கினாரா… ??? ஒரு மகன் தன் தந்தையைப் பழிக்கிறான்; ஆனால், மகனுக்கு ஆதரவாகவே தீர்ப்பு வருகிறது. நீதியை நிலைநாட்டிய அரசன் எந்த வகையிலும் தவறு செய்யவில்லை என்று நீ நினைக்கிறாயா…?.
உண்மை தெரிந்தும் மௌனம் காத்தால் உன் தலை வெடிக்கும். பதில் சொன்னால் நான் பறந்துவிடுவேன். சிந்தித்துச் சொல் என்றது…
வேதாளம் இந்தக் கதையைச் சொல்லி, அரசனுக்கு ஒரு தர்மசங்கடமான கேள்வியைக் கேட்டது. அரசன் விக்கிரமாதித்தன் சிறிது நேரம் யோசித்தான்….
அவன் பேசினால், வேதாளம் பறந்துவிடும். ஆனால், உண்மை தெரிந்து மௌனம் காத்தால், தன் தலை வெடித்துவிடும் என்ற நிபந்தனை வேறு இருக்கிறது. வேறு வழியின்றி, விக்கிரமாதித்தன் வாய் திறந்து பேசினான்….
விக்கிரமாதித்தன் சொன்னது,
வேதாளமே…நீ கேட்ட கேள்விக்கு விடை, அரசன் பிருகத்ஸேனன் அளித்த தீர்ப்பு முற்றிலும் சரி தான்.அதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. நீதியை நிலைநாட்டுவதே அரசனின் கடமை….
வேதாளம், எப்படிச் சரி என்று சொல்கிறாய்…?. பெற்ற மகனுக்கு எதிராகவும், ஒரு திருடனுக்கு ஆதரவாகவுமல்லவா அந்தத் தீர்ப்பு அமைந்துள்ளது…?.
விக்கிரமாதித்தன்,இல்லை…. அரசன் தீர்ப்பு அளித்ததில் உள்ள நுட்பத்தை நீ கவனிக்க வேண்டும்….
ஆதாரம் – மகனிடம் (குமாரசீலனிடம்) அவன் தான் ஈட்டிய செல்வத்திற்குரிய முழுமையான பட்டியல் இருந்தது. அவனுடைய கூற்றை உறுதிப்படுத்த சாட்சிகளும் இருந்தனர்….
தந்தையின் நோக்கம் – தந்தை தன்மசீலன், மகன் உண்மையிலேயே இறந்துவிட்டான் என்று நினைத்து, அவனது செல்வத்தின் மீது உரிமை கொண்டாட ஆசைப்பட்டிருக்கலாம்…
சட்டம் – மகனின் பணம், மகனுக்கே சொந்தம். தந்தையே திருடினாலும், திருட்டு திருட்டுதான். அரசன், ‘தந்தை – மகன் உறவு’ என்ற தனிப்பட்ட உணர்ச்சிக்கு இடம் கொடுக்காமல், சட்டத்தின் (தர்மத்தின்) அடிப்படையில் மட்டுமே தீர்ப்பை வழங்கினான்.
சட்டத்தின் முன், அனைவரும் சமமே. பணத்திற்குச் சொந்தக்காரன் யாரோ, அவனுக்கே அது சேர வேண்டும்…..
ஆகவே, உறவுமுறையைப் புறந்தள்ளி, கிடைத்த ஆதாரங்களின் அடிப்படையில், ஒரு அரசனாக, பிருகத்ஸேனன் அளித்த தீர்ப்பு நீதிக்கும் தர்மத்திற்கும் முற்றிலும் பொருத்தமானது….
தர்மத்தை நிலைநாட்டிய அரசன் எந்த வகையிலும் தவறு செய்யவில்லை…
விக்கிரமாதித்தன் பேசிய அடுத்த கணமே, வேதாளம் தன் தோளிலிருந்து சிரித்துக் கொண்டே பறந்துசென்று, மீண்டும் அதே புளியமரத்தில் தலைகீழாகத் தொங்கிக் கொண்டது…
தன் மௌன விரதத்தைக் கலைத்ததால், வேதாளம் தப்பி ஓடிவிட்டது. விக்கிரமாதித்தன் மீண்டும் மரத்தை நோக்கிச் சென்று, வேதாளத்தைப் பிடிக்க வேண்டியிருந்தது….
அடுத்தது என்ன?
விக்கிரமாதித்தன் மீண்டும் வேதாளத்தைப் பிடித்துத் தன் தோளில் சுமந்துகொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தான். அப்போது, வேதாளம் இரண்டாவது கதையைச் சொல்லத் தயாரானது….
அடுத்த கதை … ????
இப்போதே சொன்னால் ஸ்வாரஸ்யம் குறைந்து விடும்…. இடைவெளிவிட்டு, பின்னொரு சமயம் பார்ப்போமே …!!
………………………………………………………………………………………………………………………………………………..
மிக அருமையான எழுத்து. “இட்லி கேட்டா இல்லை. தரமாட்டேன்னு சொல்லு. அது உன் கர்மா. கைய உடைப்பேன்னு சொல்றதுக்கு நீ யார்டா.” மிகக் கவர்ந்த வரிகள்