……………………………………..

……………………………………

என் மகள் தன் ஐரோப்பியப் பயணத்தை முடித்துவிட்டு வந்து என்னிடம் ஒரு நிகழ்வைப் பகிர்ந்துகொண்டாள். அதைக் கேட்டதிலிருந்து நான் நீண்ட நேரம் சிந்தித்துக் கொண்டே இருந்தேன்; அது வெறும் கதையல்ல, நம் அனைவருக்கும் ஒரு வாழ்க்கை பாடம் என்று தோன்றியது.

​அவள் ஆம்ஸ்டர்டாமில் உள்ள காஸ்ட்கோ (Costco) கடைக்குச் சென்றிருந்தாள். வெளியே லேசான குளிர், மக்கள் அவசர அவசரமாக உள்ளேயும் வெளியேயும் சென்று கொண்டிருந்தனர்.

​வாசலின் அருகே ஒரு சிறுவன் நின்றுகொண்டிருந்தான். அவனுக்கு அதிகபட்சம் ஐந்து வயதுதான் இருக்கும். கையில் சில சிப்ஸ் பாக்கெட்டுகள், கழுத்தில் ஒரு சிறிய பலகை தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது. அந்தப் பலகையில் கோணல் மாணலான எழுத்துக்களில் எழுதப்பட்டிருந்தது — “ஸ்கவுட் தொண்டு நிறுவனத்திற்காக, வெறும் $20 மட்டுமே.”

​மக்கள் அவனைக் கடந்து போய்க்கொண்டே இருந்தார்கள். சிலருக்கு அவசரம், சிலர் தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள், சிலர் பார்த்தும் பார்க்காதது போல் சென்றுவிட்டார்கள்.

​ஆனால் அந்தச் சிறுவன்… அவன் சளைக்கவில்லை.

​அவன் அங்கு வந்து போகும் ஒவ்வொருவரிடமும் தன் சிறிய கால்களை எட்டிவைத்து நடந்து சென்று, மேலே பார்த்து, மிகுந்த அப்பாவித்தனத்துடன் கேட்டான், “ஒரு பாக்கெட் வாங்குகிறீர்களா?”

​யாராவது ஒருவர் வாங்குவார். சிலர் புன்னகையுடன், “இல்லை தம்பி, நன்றி” என்று மறுத்துவிடுவார்கள்.

​இவ்வளவு சிறிய குழந்தை, இத்தனை முறை ‘இல்லை’ என்ற மறுப்பைக் கேட்டால் அழுதுவிடுவான், சோர்ந்து போவான், அல்லது தன் ஆசிரியருக்குப் பின்னால் போய் ஒளிந்துகொள்வான் என்று நான் நினைத்தேன்.

​ஆனால் அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை.

​ஒவ்வொரு மறுப்புக்குப் பிறகும் அவன் புன்னகைத்தான், லேசாகத் தலையசைத்தான், அடுத்த நபரை நோக்கித் திரும்பினான். அவன் முகத்தில் அவமானமோ, பயமோ, ஏமாற்றமோ இல்லை. ஒரு விசித்திரமான தன்னம்பிக்கை மட்டுமே இருந்தது.

​என் மகளால் சும்மா இருக்க முடியவில்லை. அவள் ஒரு பாக்கெட்டை வாங்கினாள். சிறுவனின் கண்கள் மின்னின. அவன் துள்ளிக் குதித்து, “மிக்க நன்றி!” என்றான்.

​பிறகு என் மகள் அன்போடு கேட்டாள், “நீ இன்னும் எத்தனை பாக்கெட்டுகள் விற்க வேண்டும்? எவ்வளவு நேரம் இங்கே நிற்பாய்?”

​சிறுவன் சொன்ன பதில், என் மகளை உள்ளூர உலுக்கியது.

​அவன் சொன்னான், “100 பேர் என்னிடம் ‘இல்லை’ (NO) என்று சொல்லும் வரை!”

​என் மகள் திகைத்துப் போனாள். அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த ஆசிரியரைப் பார்த்தாள். அந்த ஆசிரியர் புன்னகையுடன் கூறினார்:

​”எங்கள் நோக்கம் பாக்கெட்டுகளை விற்பது அல்ல. இந்த வயதிலேயே இவன் ‘மறுப்பை’ (No) எதிர்கொள்ளப் பழக வேண்டும் என்பதுதான் எங்கள் நோக்கம். ஒரு மறுப்பைக் கேட்டு அதை இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்ளவும், அதன்பிறகும் அடுத்த மனிதரிடம் பேசும் தைரியத்தை வளர்த்துக்கொள்ளவும் வேண்டும்.”

​இதைக் கேட்டு என் மகள் மௌனமானாள்.

நானும் அமைதியாகிவிட்டேன்.

​நாம் நம் குழந்தைகளுக்கு என்ன கற்றுக்கொடுக்கிறோம்?

​நன்றாகப் படி, முதல் மதிப்பெண் வாங்கு, போட்டியில் வெற்றி பெறு, தேர்வாகு, எல்லோரையும் விட முன்னால் செல்.

​நாம் அவர்களுக்கு ஜெயிக்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறோம். ஆனால், தோற்கக் கற்றுக்கொடுப்பதில்லை.

​நாம் அவர்களுக்கு வெற்றியின் வழியைக் காட்டுகிறோம், ஆனால் தோல்வியைக் கடந்து செல்லும் மனவலிமையைத் தருவதில்லை.

​ஆனால் வாழ்க்கையில் மிக அதிகமாகத் தேவைப்படுவது அந்த மனவலிமைதான்.

​ஏனெனில் வாழ்க்கை எப்போதும் ‘சரி’ என்றே சொல்வதில்லை.

​சில தேர்வுகள் தவறலாம். சில நேர்காணல்களில் தோல்வி நேரலாம். சில தொழில்கள் நஷ்டமடையலாம். சில உறவுகள் முறியலாம். சில கனவுகள் நனவாகத் தாமதமாகலாம்.

​அன்று நாம் சந்திக்கும் அந்த ‘மறுப்பு’, நம்மை உடைத்தெறியவும் கூடும், அல்லது நம்மை செதுக்கவும் கூடும். சிறுவயதில் அந்த ‘மறுப்போடு’ நாம் நட்பு பாராட்டினோமா அல்லது அதை விரோதமாகப் பார்த்தோமா என்பதில் மட்டுமே வித்தியாசம் இருக்கிறது.

​அந்த ஐந்து வயதுச் சிறுவன் காஸ்ட்கோ வாசலில் சிப்ஸ் விற்கவில்லை.

​அவன் தைரியத்தை விற்றான். அவன் மறுப்புகளைச் சேகரித்துக் கொண்டிருந்தான். புறக்கணிப்பை ஏற்றுக்கொள்ளப் பழகினான். வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய பரீட்சைக்கு அவன் தயாராகிக்கொண்டிருந்தான் — கீழே விழுந்த பிறகு மீண்டும் எழுந்து நிற்கும் பரீட்சை அது.

​யோசித்துப் பாருங்கள், பத்தாம் வகுப்பில் நம் குழந்தை தோல்வியுற்றால் நாம் என்ன செய்கிறோம்? திட்டுகிறோம், குத்திக் காட்டுகிறோம், கூனிக்குறுகிப் போகிறோம்.

​நேர்காணலில் நிராகரிக்கப்பட்டால், “உன்னால் இதெல்லாம் முடியாது” என்று சொல்லிவிடுகிறோம்.

​அறியாமலேயே நாம் அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்து விடுகிறோம்: ‘மறுப்பு’ என்றால் ‘நீ ஒன்றுக்கும் லாயக்கற்றவன்’ என்று.

​ஆனால் அந்த ஆசிரியர் கற்றுக்கொடுத்தது: ‘மறுப்பு’ என்றால் ‘இப்போது இல்லை, மீண்டும் முயற்சி செய்’ என்று.

​நண்பர்களே, வெற்றி நமக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும், ஆனால் ‘தோல்விகளையும் மறுப்புகளையும்’ கையாளக் கற்றுக்கொள்வதுதான் நமக்கு வாழ்க்கையைத் தரும்.

​இன்றிலிருந்து உங்கள் குழந்தைகளிடம் வெறும், “கண்ணா, ஜெயித்தாயா அல்லது தோற்றாயா? எத்தனை மார்க் வாங்கினாய்?” என்று மட்டும் கேட்காதீர்கள்.

​எப்போதாவது இதையும் கேளுங்கள்: “கண்ணா, இன்று எத்தனை முறை ‘முடியாது’ என்ற மறுப்பைக் கேட்டாய்? அப்படியிருந்தும் மீண்டும் முயற்சி செய்தாயா? உன்னைக் கண்டு நான் பெருமைப்படுகிறேன்.”

​வெற்றி பெறும்போது மட்டுமே சந்தோஷப்படும் குழந்தைகளை உருவாக்காதீர்கள்.

தோல்வியைக் கண்டு அஞ்சாத குழந்தைகளை உருவாக்குங்கள்.

​ஏனெனில், ஜெயிப்பவருக்கு கைத்தட்டல்கள் மட்டுமே கிடைக்கும்; ஆனால் தோற்று மீண்டு எழுபவனுக்கே உண்மையான வாழ்க்கை வசப்படும்.

​100 மறுப்புகளின் மூலம் வாழ்க்கையின் ஆகச்சிறந்த ‘ஆம்’ என்பதை நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்த அந்தச் சிறுவனுக்கு என் சல்யூட்.

​இந்தக் கதை உங்கள் மனதைத் தொட்டிருந்தால், இன்று தன் குழந்தையின் தேர்வு முடிவுகளால் கவலையோடு இருக்கும் பெற்றோர்களுக்கு இதைக் கண்டிப்பாகப் பகிருங்கள். ஒருவேளை அவர்களுக்கும் இது புரியக்கூடும்…

​சில நேரங்களில் நூறு ‘இல்லை’கள், ஒரு ‘ஆம்’ கற்பிப்பதை விடவும் அதிகமான வாழ்க்கைப் பாடங்களைக் கற்றுக்கொடுக்கின்றன. ( நான் படித்த ஒரு நல்ல கருத்து … !!!)

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………