……………………………………………

………………………………………………..

பகுதி 2

5. வெனிசுலா மற்றும் ‘லோக்கல் தாதா’ அமெரிக்கா –

வெனிசுலாவில் அமெரிக்காவின் தலையீட்டைப் பற்றி சூட் பேசுகிறார்.

“முன்பு அவர்கள் அமைதி காப்பவர்களாகவும், ஜனநாயகத்தை மீட்டெடுப்பவர்களாகவும் நடிக்க அதிக சிரத்தை எடுத்தார்கள். இப்போது அதெல்லாம் முடிந்துவிட்டது.

இப்போது அவர்களின் நிலைப்பாடு: ‘நான் ஒரு லோக்கல் தாதா. எனக்குத் தோன்றியதைச் செய்வேன். என்னைத் தடுக்க யாரால் முடியும்?’ என்பது தான்.

“இதற்கு சீனா, ரஷ்யா போன்ற நாடுகளும் பெரிய அளவில் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கவில்லை என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

6. ஹாலிவுட், பாலிவுட் மற்றும் கலாச்சாரப் போர்

கதையாடல்களை உருவாக்குவதில் மேற்குலகம் எவ்வளவு முன்னணியில் உள்ளது என்பதை சூட் விவரிக்கிறார்.

1962-ல் இந்தியாவில் டிவியே இல்லாத போது, மேற்குலகம் கலை, இசை, அரசியல் என அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்தியது.

பிபிசி போன்ற ஊடகங்கள் 26/11 தாக்குதலின் போது பயங்கரவாதிகளை ‘துப்பாக்கி ஏந்தியவர்கள்’ (Gunmen) என்றே அழைத்தன.

அதேபோல் ஹாலிவுட்டில் சீனாவின் தாக்கம் குறித்து அவர் விளக்குகிறார்:

“சீனாவை ஒரு எதிரியாகக் காட்டாமல், மதிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு கூட்டாளியாகக் காட்ட ஹாலிவுட் ஸ்டுடியோக்களுக்கு சீனத் தலைவர்கள் அழுத்தம் கொடுத்தனர். ஹாலிவுட் பணத்திற்காக அதைச் செய்தது.”

இந்தியா என்ன செய்ய வேண்டும்? “இந்திய சினிமாக்களான பாலிவுட் மற்றும் தென்னிந்திய சினிமாக்கள் இந்திய மதிப்புகளைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்க வேண்டும். விமர்சனங்கள் இருந்தாலும் பரவாயில்லை, ஆனால் இந்திய அமைப்பைப் பற்றி அவை பேச வேண்டும்.”

சமீபத்தில் பெரும் வெற்றி பெற்ற ‘துரந்தர்’ (Dhurandhar) திரைப்படத்தைப் பற்றி அவர் கேள்விப்பட்டிருக்கிறார்.

“அது ஒரு நல்ல படம் என்று சொல்கிறார்கள். பயங்கரவாதத்தால் நாடு சந்திக்கும் சவால்களை அது சாதாரண மனிதனிடம் கொண்டு சேர்க்கிறது. நம்மிடையே உள்ள பொய்ப் பிளவுகளைத் தாண்டி ஒன்றாக இணைவதற்கு அது ஒரு காரணமாக அமைகிறது.”

7. இந்தியாவின் உள்நாட்டுச் சவால்கள்

இந்திய முஸ்லிம்களைப் பற்றிப் பேசும்போது சூட் மிகவும் நிதானமாகப் பதிலளிக்கிறார்.

“ஐரோப்பாவில் முஸ்லிம்கள் இறக்குமதி செய்யப்பட்டவர்கள் (Imported), அவர்கள் அங்குள்ள கலாச்சாரத்திற்கு அந்நியமானவர்கள்.

ஆனால் இந்தியாவில் உள்ளவர்கள் நம்மைப் போலவே உண்பவர்கள், உடுத்துபவர்கள், பேசுபவர்கள். அவர்கள் நமக்கு அந்நியமானவர்கள் அல்ல.”

இருப்பினும், 2026-ல் அவருக்கு கவலையளிக்கும் விஷயம் பாகிஸ்தானோ அல்லது சீனாவோ அல்ல.

“எது உங்களைத் தூங்கவிடாமல் செய்கிறது?” என்ற கேள்விக்கு அவர் சொன்ன பதில்: “வேலையில்லா இளைஞர்கள்.”

“அதுதான் ஒரு பெரும் நெருக்கடி. அது பிராந்திய மோதல்கள், மொழிப் பூசல்கள் மற்றும் சாதிச் சண்டைகளுக்கு இட்டுச் செல்லும். விவசாயப் போராட்டங்கள் மற்றும் சி.ஏ.ஏ போராட்டங்கள் தானாகத் தோன்றியவை அல்ல, அதற்குப் பின்னால் பெரும் நிதி மற்றும் திட்டமிடல் இருந்தது,” என்கிறார்.

ஆபரேஷன் சிந்துார் (Operation Sindhoor):

களத்தில் வெற்றி, கதையாடலில் தோல்வி

2025 மே மாதம் பகல்காம் (Pahalgam) பகுதியில் நடந்த பயங்கரவாதத் தாக்குதலுக்குப் பதிலடியாக இந்தியா ‘ஆபரேஷன் சிந்துார்’ என்ற ராணுவ நடவடிக்கையை மேற்கொண்டது.

ராணுவ ரீதியாக இது ஒரு பிரம்மாண்டமான வெற்றி. ஆனால், விக்ரம் சூட் இதில் ஒரு கசப்பான உண்மையை உடைக்கிறார்:

* முந்திக்கொள்ளத் தவறிய இந்தியா:

“நாம் களத்தில் எல்லாவற்றையும் சரியாகச் செய்தோம், அற்புதமான வெற்றியைப் பெற்றோம். ஆனால், அந்தச் செய்தியை உலகிற்கு முதலில் கொண்டு சென்றிருக்க வேண்டியது யார்? நாம்தான். ஆனால் நாம் அமைதியாக இருந்தோம்,” என்கிறார் அவர்.

பாகிஸ்தானின் தந்திரம்:

இந்தியா அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிப்பதற்கு முன்பே, பாகிஸ்தான் தனது பொய்ப் பிரச்சாரத்தைத் தொடங்கிவிட்டது.

இதனால் உலக நாடுகள் பாகிஸ்தானின் தரப்பை முதலில் கேட்க நேரிட்டது. இந்தியா தனது வெற்றியைச் சொல்லும் போது, அது ஒரு புதிய செய்தியாக இல்லாமல், பாகிஸ்தானின் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு ‘பதில் அளிக்கும்’ (Reaction) ஒரு செயலாகவே பார்க்கப்பட்டது.

சமநிலை தேடும் முயற்சி:

“முதலில் அடிப்பவன் தான் செய்தியைத் தீர்மானிக்கிறான். அதற்குப் பிறகு பதில் சொல்பவன் தற்காப்பு நிலையில் (Defensive) இருக்கிறான்.

நாம் உடனடியாக, ‘பயங்கரவாதிகளின் 11 முகாம்களை அழித்து விட்டோம், அவர்கள் இப்போது அமைதி கோரி பிச்சை எடுக்கிறார்கள்’ என்று உலகிற்கு உரக்கச் சொல்லியிருக்க வேண்டும்,” என்கிறார் சூட்.

சமூக ஊடகங்களின் தாக்கம்:

1999 கார்கில் போரின் போது சமூக ஊடகங்கள் இல்லை, செய்திகள் நிதானமாகச் சென்றன. ஆனால் இன்று, ஒரு ராணுவ நடவடிக்கை முடிவதற்கு முன்பே டிவியில் பத்து பேர் பத்து விதமான கதைகளைச் சொல்கிறார்கள்.

இந்த ‘தகவல் குழப்பத்தை’ (Information Chaos) இந்தியா தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தத் தவறிவிட்டது என்பது அவரது வாதம்.

கார்கில் போரின் போது முஷாரப் தனது தளபதிகளுடன் பேசிய உரையாடல்களை இந்தியா ஒட்டுக்கேட்டு (Intercept) அம்பலப்படுத்தியதை சூட் நினைவு கூர்கிறார்.

அப்போது தகவல் போர் சிறப்பாகக் கையாளப்பட்டது.

ஆனால் 1999-ல் ஐசி-814 (IC-814) விமானம் கடத்தப்பட்ட போது, தில்லி தெருக்களில் மக்கள் காட்டிய பதற்றம் மற்றும் ஊடகங்களின் அழுத்தம் அரசாங்கத்தை அவசர முடிவெடுக்கத் தூண்டியது.

“இது உங்களைப் போன்ற செய்தி மற்றும் கருத்து உருவாக்குபவர்கள் (Information and opinion makers) செய்ய வேண்டிய வேலை.

அரசாங்கம் தரும் செய்திகள் போதுமான வேகத்தில் இருக்காது, நீங்கள்தான் பொறுப்புடன் செயல்பட வேண்டும்,” என்று அவர் பத்திரிகையாளர்களை நோக்கிப் பேசினார்.

கே-பாப் (K-pop) ரசிகர்களின் அதிரடி:

ஆபரேஷன் சிந்துார் சமயத்தில் பாகிஸ்தான் மற்றும் சீனா தங்களுக்குச் சாதகமான செய்திகளை டிக்டாக் (TikTok) வழியாகப் பரப்பின.

அப்போது எதிர்பாராத விதமாக பிடிஎஸ் (BTS) மற்றும் கே-பாப் ரசிகர்கள் ஒன்றிணைந்து, அந்தப் பொய்ப் பிரச்சாரங்களை முறியடித்து இந்தியாவின் தரப்பை வலுவாக முன்வைத்தனர்.

இது ஒரு புதிய வகை ‘டிஜிட்டல் போர்’ என்கிறார் சூட்.

​ 8. பாகிஸ்தான் மற்றும் உள்நாட்டுப் போராட்டங்கள்:

பாகிஸ்தானை பொறுத்தவரை, “பாகிஸ்தான் அந்த நாட்டு ராணுவத்திற்குச் சொந்தமானது. அவர்களுடன் அமைதி சாத்தியமில்லை,” என்கிறார். அதேபோல் இந்தியாவில் நடந்த விவசாயிகள் போராட்டம் மற்றும் சி.ஏ.ஏ எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள் தன்னிச்சையானவை அல்ல; அதற்குப் பின்னால் பெரும் நிதி மற்றும் திட்டமிடல் இருந்தது என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், “நாம் எதிரியை வீழ்த்தினோம், ஆனால் அந்த வெற்றியை நமக்கான ஒரு வரலாற்றுச் சாதனையாக உலக அரங்கில் நிலை நிறுத்தத் தவறிவிட்டோம்.”

9.எதிர்காலத்திற்கான பாதை: RIC (ரஷ்யா, இந்தியா, சீனா)

“வரைபடத்தைப் பாருங்கள். ஆர்க்டிக் பெருங்கடல், ரஷ்யா, சீனா, இந்தியா.

திருவனந்தபுரத்திலிருந்து விளாதிவோஸ்டாக் வரை ஒரு ரயில் பயணம்.

விசாகப்பட்டினத்திலிருந்து ஆர்க்டிக் வரை ஒரு கப்பல் பயணம்.

ஆர்க்டிக் பகுதி வணிகத்திற்கு உகந்ததாக மாறினால், வர்த்தகப் பாதைகள் மாறும். ரஷ்யாவிடம் எரிவாயு மற்றும் எண்ணெய் உள்ளது.

அவர்களுக்கு நமது நிலத்தின் மீது ஆசை இல்லை, நமக்கு அவர்கள் நிலத்தின் மீது ஆசை இல்லை.”

சீனாவுடன் பிரச்சினைகள் இருந்தாலும், அவற்றைச் சரிசெய்ய வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார்.

…………………………………………………….

ரஷ்யா, இந்தியா மற்றும் சீனா ஆகிய மூன்று நாடுகளின் தலைவர்களும் அமர்ந்து புதிய உலக ஒழுங்கைப் பற்றிப் பேச வேண்டும் என்பதே அவரது பரிந்துரை.

(அற்புதமான யோசனை ….. அரசு செவி மடுக்குமா … ??? )

…………………………………………………..

முடிவு: ஒரு ‘நீலப் புள்ளி’

உரையாடலின் இறுதியில், மனிதர்கள் எவ்வளவு சிறியவர்கள் என்பதை விக்ரம் சூட் நினைவு படுத்துகிறார்.

கார்ல் சாகன் சொன்னது போல, நாம் ஒரு சிறிய ‘நீலப் புள்ளி’ (Pale blue dot).

“அதிகாரப் போட்டிகளுக்கு இடையில் சிறிது அடக்கம் (Humility) தேவை. ஆனால் அடிபணியக் கூடாது (Not subservient).”

அரை நூற்றாண்டு காலம் உளவுத்துறையில் பணியாற்றி, உலகையே கண்காணித்த ஒரு மனிதரிடமிருந்து வரும் இந்த வார்த்தைகள் மிக முக்கியமானவை.

எதிர்காலம் –

இளைஞர்களின் கைகளில் உள்ளது, அவர்கள் விழிப்புடன் செயல்பட வேண்டும் என்று கூறி அவர் விடைபெறுகிறார். (நன்றிகள் பல – இதனைப் படைத்த – திரு டி.கே.எல்.ஸ்ரீராம் அவர்களுக்கு … )

முற்றும்……

……………………………………………………………………………………………………………………………………………….