…………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………………………

ராயப்பேட்டை மணிக்கூண்டுக்கு அருகில் அந்த சந்து இருந்தது. உள்ளே நுழைந்தால் பிரியாணி இலையின் வாசனையும், பழைய இரும்புக்கடைகளின் துரு வாசனையும் கலந்து ஒரு விசித்திரமான ‘ராயப்பேட்டை நெடி’ அடிக்கும். அந்த சந்தின் மூன்றாவது கடை – “அன்வர் வாட்ச் வொர்க்ஸ்”.

கடை என்று சொல்வதை விட ஒரு மரப்பெட்டி என்று சொல்வதே பொருத்தம். உள்ளே அன்வர் பாய் அமர்ந்திருந்தார். தலையில் ஒரு குல்லா. கண்களில் ஒரு பூதக்கண்ணாடி (Eye loupe). கையில் சாமணத்தை வைத்துக்கொண்டு ஒரு கைக்கடிகாரத்தின் இதயத் துடிப்பை சோதித்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு வயது எழுபதைக் கடந்திருக்கும். தாடி, ஒரு வெண்மேகம் போல மார்பில் படர்ந்திருந்தது.

“பாய், இந்த வாட்ச் ஓடவே மாட்டேங்குது. பேட்டரி மாத்தினாலும் நின்னே போகுது,” என்று என் கைக்கடிகாரத்தை நீட்டினேன்.

அன்வர் பாய் பூதக்கண்ணாடிக் கண்ணை என் பக்கம் திருப்பினார். “எல்லாம் டிஜிட்டல் மயம் சார். உள்ளே இருக்கிற மெக்கானிசம் செத்துப்போச்சு. தூக்கிப் போட்டுட்டு வேற வாங்க வேண்டியதுதான்,” என்றார் குரலில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாமல்.

‘எலக்ட்ரானிக்ஸில் ஆன்மா இல்லை, வெறும் சர்க்யூட்ஸ்தான்’.

“இல்ல பாய், இது எங்க அப்பா கொடுத்தது. செண்டிமெண்ட்,” என்றேன்.

அன்வர் பாய் மெலிதாகச் சிரித்தார். “செண்டிமெண்ட்டுக்கு ஸ்பேர் பார்ட்ஸ் கிடைக்காது சார்.” இருந்தாலும் வாட்சை வாங்கிக் கொண்டார்.

அவர் கடைக்குள் பல நூறு வாட்சுகள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு நேரத்தைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தன. லண்டன், நியூயார்க், டோக்கியோ நேரங்கள் அல்ல. அவை நின்றுபோன நேரங்கள்.

ஆனால், அவர் தலைக்கு நேரே, ஒரு சிறிய கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள், ஒரு பழைய ‘எச்.எம்.டி’ (HMT) லேடீஸ் வாட்ச் மட்டும் ராஜ மரியாதையுடன் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அது ஓடிக்கொண்டும் இருந்தது.

அதன் ஸ்ட்ராப் (Strap) பழைய இரும்பு, ஆனால் பளபளவென பாலீஷ் செய்யப்பட்டிருந்தது.

“பாய், அந்த வாட்ச் விற்பனைக்கா?” என்று கேட்டேன்.

அன்வர் பாயின் முகம் சட்டென்று இறுகியது. கையில் இருந்த வேலையை நிறுத்தினார். “இல்ல சார். அது ரிப்பேருக்கு வந்தது. ஓனருக்காகக் காத்திருக்கு.”

“எப்போ வந்தது?”

“இருபத்தஞ்சு வருஷமாச்சு.”

எனக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. “இருபத்தஞ்சு வருஷமா? சார், இது என்ன லாஜிக்? ஒரு வாட்சை வாங்க இருபத்தஞ்சு வருஷமா யாரும் வராம இருப்பாங்களா? ஒண்ணு அவங்க ஊரை காலி பண்ணியிருப்பாங்க, இல்ல…”

“இல்ல சார்,” இடைவெட்டினார் அன்வர். “அவங்க கண்டிப்பா வருவாங்க. அவங்க பேர் மீனாட்சி.”

ராயப்பேட்டையின் இரைச்சல், ஆட்டோ சத்தம், மசூதித் தொழுகை அழைப்பு எல்லாமே அந்த நொடி தேய்ந்து போனது போல இருந்தது.

“மீனாட்சி, இந்தத் தெரு முக்குல இருந்த அக்ரஹாரத்துல குடியிருந்த பொண்ணு. காலேஜ் படிச்சப்போ தினமும் என் கடை வழியாதான் போவா. ‘அன்வர் பாய், மணி என்ன?’ன்னு கேட்டுட்டுத்தான் பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு ஓடுவா. அவ கையில வாட்ச் கட்டியிருக்க மாட்டா. அவளுக்கு நேரத்தைப் பத்தின கவலையே கிடையாது,” அன்வர் பாய் ஒரு பழைய டயல் முள்ளை சரிசெய்தபடியே பேசினார்.

“ஒரு நாள் சாயங்காலம், அழுதுகிட்டே வந்தா. கையில இந்த எச்.எம்.டி வாட்ச்.

அவங்க அப்பா அவளுக்குப் பரிசா கொடுத்ததாம். கீழே விழுந்து கண்ணாடி உடைஞ்சு போச்சு. ‘பாய், இது ஓடலைன்னா அப்பா திட்டுவாரு. நாளைக்குக் காலைல ஊருக்குப் போறேன். அதுக்குள்ள சரி பண்ணி வெச்சுடுங்க. நான் வந்து வாங்கிக்கறேன்’ன்னு சொல்லிட்டுப் போனா.”

“அப்புறம்?”

“அன்னைக்கு ராத்திரி அவங்க குடும்பமே ஊரை காலி பண்ணிட்டுப் போயிட்டாங்க. ஏதோ கடன் தொல்லைன்னு கேள்விப்பட்டேன். அவசரத்துல கிளம்பினப்போ வாட்சை வாங்க மறந்துட்டா.”

“பாய், இதுல என்ன நம்பிக்கை? அவங்க மறந்து போயிருப்பாங்க. இல்ல வேற வாட்ச் வாங்கியிருப்பாங்க,” என்றேன். இதுதான் நடைமுறை எதார்த்தம்.

அன்வர் பாய் என் கண்களை உற்றுப் பார்த்தார். “சார், நீங்க மெஷினைப் பத்திப் பேசுறீங்க. நான் மனுஷங்களைப் பத்திப் பேசுறேன். அவ போகும்போது சொன்ன கடைசி வார்த்தை என்ன தெரியுமா? ‘பாய், இதுல நேரம் தப்பா ஓடுது. நீங்க சரி பண்ணி வைங்க. நான் வந்து சரியான நேரத்தை வாங்கிக்கறேன்’ன்னு சொன்னா.”

எனக்குச் சிலிர்த்தது.

“ஒவ்வொரு நாளும் காலையில கடையைத் திறந்தவுடனே, முதல்ல அந்த வாட்சுக்கு சாவி கொடுப்பேன். அது ஓடிக்கிட்டே இருக்கணும். ஏன்னா, அவ என்னைக்கு வந்தாலும் அவளோட நேரம் சரியா இருக்கணும். அவ வாழ்க்கைல நேரம் தப்பா போயிருக்கலாம். ஆனா என் கடையில அவளோட நேரம் துல்லியமா இருக்கும்.”

“ஒருவேளை மீனாட்சி வராமலே போயிட்டா?” என்று கேட்க நினைத்தேன். ஆனால் கேட்கவில்லை. ஏனென்றால், அந்த வாட்ச் அங்கே ஓடிக்கொண்டிருப்பது மீனாட்சிக்காக அல்ல. அது அன்வர் பாயின் நம்பிக்கையை ஓடவைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு இஸ்லாமிய முதியவர், ஒரு பிராமணப் பெண் விட்டுச்சென்ற பழைய கைக்கடிகாரத்தை, ராயப்பேட்டையின் நெரிசலுக்கு நடுவே கால் நூற்றாண்டு காலமாகப் பாதுகாத்து வருகிறார். இதில் மதமில்லை, லாபமில்லை, வெறும் மனிதம் மட்டுமே மிச்சமிருக்கிறது.

“சரி சார், உங்க வாட்ச் ரெடி. பேட்டரி மட்டும்தான் போயிருந்தது. ஐம்பது ரூபாய் கொடுங்க,” என்றார் அன்வர் பாய்.

நான் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, “அந்த எச்.எம்.டி வாட்சுக்கு என்ன விலை இருக்கும் பாய்?” என்று சும்மா கேட்டேன்.

“விலை இல்ல சார். அதுக்கு ‘மதிப்பு’ அதிகம். ஒருத்தர் நம்ம மேல வெச்ச நம்பிக்கையை எவ்ளோ நாள் காப்பாத்துறோமோ, அதுதான் நம்ம வாழ்க்கை,” என்றார்.

நான் கடையை விட்டு வெளியே வந்தேன்.

ராயப்பேட்டை ஹைரோடில் வாகனங்கள் நதி போல ஓடிக்கொண்டிருந்தன. எல்லோரும் நேரத்தைத் துரத்திக்கொண்டு ஓடுகிறார்கள்.

ஆனால் அந்தச் சிறிய கடைக்குள், அன்வர் பாய் மட்டும் ஒரு பழைய நேரத்தைக் காவல் காத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறார்.

என்றாவது ஒருநாள், ஒரு நரைத்த முடியுடைய பெண்மணி, “பாய், என் வாட்ச் ரெடியா?” என்று வந்து கேட்கலாம். அன்று அந்த எச்.எம்.டி வாட்சின் முட்கள், மகிழ்ச்சியில் ஒரு வினாடி உறைந்து போகக்கூடும்.

அதுவரை, அன்வர் பாய் சாவி கொடுத்துக்கொண்டே இருப்பார். ( நன்றி – வாசு சுமதி … )

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….