என் அந்தக்கால நண்பர் ஒருவர்… உயிர் நண்பர்…
ஆனால், நான் அவரை கடைசியாகப் பார்த்து
40 ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆகிவிட்டன…ஏன்..?

” வேணு ” என்கிற வேணுகோபாலன் …..
அப்போது, நானும் அவரும் திருச்சியில்
ஒரே அலுவலகத்தில் தான் பணிபுரிந்து வந்தோம்.
இருவருக்கும் கிட்டத்தட்ட ஒரே வயது.

இருவரும் வெவ்வேறு பிரிவுகளில் பணிபுரிந்தோம்…
இருந்தாலும், தினமும் காலையிலும்,
மாலையிலும் நிச்சயம் சந்தித்துக் கொள்வோம்.

அவர் ஒரு சிறந்த விளையாட்டு வீரர் (Sportsman )…
‘volley ball’ விளையாட்டில்
மாநில அளவில் பங்கெடுத்துக் கொண்டிருந்தார்….

அதே சமயம் ‘tennis’ விளையாட்டில் தேசிய அளவில்
விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்.
நல்ல பணக்கார குடும்பப் பின்னணி.

நல்ல உடற்பயிற்சி.
நல்ல உடல்வாகு… ஆறடி உயரம்…
ஆஜானுபாகுவாக இருப்பார்.
ஆனால், மிக மிக soft-ஆன மனிதர்.
அவருக்கு கோபம் வந்து நான் பார்த்ததே இல்லை…
எத்தகைய நிலையிலும் கோபப்பட மாட்டார்.

நான் இதற்கு நேர் எதிர்…
ஞாயிறு காலைகளில் மட்டும் badminton விளையாடுவேன்.
நிறைய படிப்பேன், சமூக நலம், தொழிற்சங்கம் என்று
வேறுவித ஈடுபாடுகள்…

எங்கே, யாருக்கு பிரச்சினை என்றாலும் போய் நிற்பேன்…
தீர்வு காண என்னால் முடிந்ததைச் செய்வேன்.
தவறுகளை பொறுத்துக் கொள்ளவே மாட்டேன்.
மிகவும் சூடானவன் –
ரொம்பவும் கோபப்படுவேன்…
(இதெல்லாம் – அந்தக்காலத்தில்….!!!)

வேணுகோபால் அந்த காலத்திலேயே ஸ்கூட்டர் வைத்திருந்தார்.
ஒரு நாள் மதியம் 12 மணியளவில் உணவு இடைவேளையில்,

சாப்பிடுவதற்காக வீட்டிற்கு போனார்….

வண்டியை வீட்டு வாசலில் நிறுத்தி விட்டு
உள்ளே போய் சாப்பிட்டு விட்டு,
மீண்டும் ஸ்கூட்டரை எடுத்துக் கொண்டு
ஒரு மணிக்குள் ஆபிஸ் வர வேண்டும்…

ஆனால், அன்று, சாப்பிடப்போனவர்
மீண்டும் திரும்ப வரவே இல்லை.

….
….
—————————————————————-
தொடர்ந்து பார்க்க -கேட்க,
இன்று பதிவாகியிருக்கும்
விமரிசனம் – காவிரிமைந்தன் காணொளி 07 – கீழே …

…

…