…

உண்மையில், இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்கான
அச்சாரம் போடப்பட்டது எப்போது…?

1906-ல், ‘இந்திய முஸ்லிம்களின் அதிகாரத்தை
பாதுகாப்பதற்காக’ என்கிற நோக்கத்துடன் முஸ்லிம் லீக் உருவானது…

1938 பிப்ரவரியில் – இந்து – முஸ்லிம் மக்களிடையேயான
பதற்றங்களை தீர்ப்பதற்காக மகாத்மா காந்திக்கும், முகம்மது அலி ஜின்னாவுக்கும் இடையே தொடங்கிய பேச்சுவார்த்தை ஜூலையில் தோல்வியடைந்தது.

‘முஸ்லிம்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகளை’ விசாரிக்க
குழு ஒன்றை முஸ்லிம் லீக் அமைத்தது.

1940 -ஆம் ஆண்டு மார்ச் 23-ல் – பாகிஸ்தான் உருவாவதற்கான அஸ்திவாரம் போடப்பட்டது. அன்றைய தினம் லாகூரில் முஸ்லிம் லீக், கூடி, ‘பாகிஸ்தான் தீர்மானம்’ என்பதை முன்மொழிந்தது. இதன்படி, முழுமையான சுதந்திரமான நாடு முஸ்லிம்களுக்கு தேவை என்று வெளிப்படையாக கோரப்பட்டது.

1944, செப்டம்பர் மாதத்தில் மகாத்மா காந்தியும்,
ஜின்னாவும் பாகிஸ்தான் கோரிக்கை பற்றி நடத்திய பேச்சுவார்த்தைகள் தோல்வியில் முடிவடைந்தன.

இருவரிடையேயும் இதுதொடர்பாக ஆழமான கருத்து வேறுபாடுகள் நிலவின.

சுதந்திரமே முன்னுரிமை என்றார் காந்தி.
பாகிஸ்தான் உருவான பிறகே சுதந்திரம் என்பதில் ஜின்னா உறுதியாக நின்றார்…

1946இல் இந்தியாவுக்கு விடுதலை வழங்குவது தொடர்பான பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்த பிரிட்டனால் அனுப்பப்பட்ட அமைச்சர்களின் தூதுக்குழுவில் இருந்து முஸ்லிம் லீக் விலகி, போராட்டங்களை தொடங்கியது.

அதைத்தொடர்ந்து நாடு முழுவதும் கலகங்கள் ஏற்பட்டன.
கலகங்கள் வன்முறையாக உருவெடுத்து
1946 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 16 -லிருந்து 18க்கு – இடைப்பட்ட
காலத்திற்குள் கலவரப் படுகொலைகளாக மாறின.

‘கல்கத்தா பெருங்கொலைகள்’ (Great Calcutta Killings) என்று
சரித்திரத்தில் பதிந்துவிட்டன. இதில் கிட்டத்தட்ட நான்காயிரம் மக்கள் கொல்லப்பட்டனர்,

ஆயிரக்கணக்கானோர் காயமடைந்தனர், சுமார் ஒரு லட்சம் மக்கள் வீடுகளை இழந்தனர்.

இந்த கலவரங்கள் கிழக்கு வங்காளத்தின் நவகாளி மாவட்டத்தில் இருந்து பிஹார் வரை பரவியது. ஜனவரி 29-ல் முஸ்லிம் லீக் இந்திய அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையை புறக்கணிப்பதாக அறிவித்தது, பிப்ரவரி மாதத்தில் பஞ்சாபிலும் வகுப்புவாத வன்முறைகள் தொடங்கின….

உண்மை நிலவரம் இப்படி இருக்க –

காந்திஜியை சுட்டுக்கொன்ற நாதுராம் கோட்சே, நீதிமன்ற விசாரணையில்
கூறும்போது –

தேசப் பிரிவினைக்கு காந்திதான் காரணம் என்று கருதியதால் அவரைச் சுட்டுக் கொன்றதாகவும், உண்மையான இந்திய தேசியவாதியின் எதிர்வினை அது என்றும் கூறி இருந்தான்.

1947, ஆகஸ்ட் 14ஆம் தேதி நள்ளிரவு 12 மணிக்கு பிரிட்டன் மற்றும் இந்தியாவுக்கு இடையே அதிகார பரிமாற்றம் நிகழ்ந்தது.
ஆகஸ்ட் 15ஆம் தேதி இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றது….

ஆனால், ஏறக்குறைய ஒன்றேகால் கோடி மக்கள்,
நாடு, வீடு, வசிப்பிடம், சொத்துக்களை விட்டு வெளியேற வேண்டிய
கட்டாயம் ஏற்பட்டது. 5 முதல் 10 லட்சம் மக்கள் வன்முறைகளில் இறந்திருக்கலாம் என்று கணிப்புகள் கூறுகின்றன. பல்லாயிரக்கணக்கான பெண்கள் பலாத்காரம் செய்யப்பட்டனர்.

காந்திஜி பிரிவினையை ஆதரித்தார் என்கிற தவறான வாதம் குறித்து –
முகம்மத் அயூப், என்கிற மிச்சிகன் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர்
சொல்கிறார் –

உண்மை என்னவென்றால், கடைசிக் கட்டம் வரையில்
தேசப் பிரிவினையை எதிர்த்தார் காந்தி.
1946 இறுதிவாக்கில் காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைமையே,
இந்த விவகாரத்தில் அவருடைய ஆலோசனையைக் கேட்க விருப்பமில்லாமல் அவரையே ஓரங்கட்டியது.

அந்த நேரத்தில் ஜவாஹர்லால் நேருவும் சர்தார் படேலும் கூட ஒரு
மரியாதைக்காகவாவது காந்தியிடம் ஆலோசனை கேட்க வேண்டும்
என்று கூட கருதாமல், பிரிவினை யோசனையை ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டனர்.

இந்தியாவை இந்துஸ்தான், பாகிஸ்தான் என்று இரண்டாகப் பிளக்கும்
மவுண்ட்பேட்டன் பிரபுவின் யோசனையை காங்கிரஸ் காரியக் கமிட்டி
ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டது.

தேசத்தைப் பிரிக்கும் யோசனை 1947 ஜூன் 3-ம் நாள் அறிவிக்கப்பட்டது.

ஆனால், காந்திஜி இதை ஏற்றுக்கொண்டாரா…?

‘இந்தத் திட்டத்தில் தீமையைத் தவிர
வேறு எதையும் நான் பார்க்கவில்லை’
என்று அன்று காலையில் பாபு ராஜேந்திர பிரசாதிடம் மனம் வெதும்பிக்
கூறினார் காந்தி.

சமஸ்தானங்களின் விவகாரங்களுக்கான செயலர் வி.பி.மேனனின் ஆலோசனையைக் கேட்டுவிட்டு, ‘பிரிவினை இனி தவிர்க்க முடியாதது’ என்று 1946 டிசம்பரில் ஏற்றுக்கொண்டார் படேல்.

இதை நேருவிடமும் ஜாடையாகத் தெரிவித்துவிட்டார். இந்தியா ஒற்றுமையாக இருக்க வேண்டும் என்றால், அது பிரிக்கப்பட வேண்டும் என்ற கருத்தில் படேலுக்கு நம்பிக்கை ஏற்பட்டுவிட்டது.

ஜின்னாவின் நச்சரிப்பிலிருந்து தப்பிக்கவும்,
வலுவான மையப்படுத்தப்பட்ட இந்தியா அமையவும்
பிரிவினை அவசியம் என்ற முடிவுக்கு வந்தார் படேல்.

பிளவுபடாத பஞ்சாப் மற்றும் வங்காளத்தில் முஸ்லிம் லீக் அரசுகளை
வைத்துக்கொண்டு இந்தியாவின் மத்திய அரசை
வலுவாக வைத்திருக்க முடியாது என்று படேல் கருதினார்.

நேருவோ – தனக்கு பிரதமர் பதவி கிடைக்க வேண்டும் என்றால்,
ஜின்னாவிற்கு பாகிஸ்தானை கொடுத்து – அவரை போட்டியிலிருந்து
கழட்டி விட்டால் தான் சாத்தியப்படும் என்று நினைத்தார்.

இப்படி, முக்கிய காங்கிரஸ் தலைவர்கள் ஒவ்வொருவரும், அவரவர்
யோசனைக்கேற்பவும், காரணங்களுக்காகவும், பிரிவினையை ஏற்றுக் கொண்டன்ர்…

பிரிவினை யோசனையை ஒப்புக்கொண்ட காங்கிரஸ் காரியக் கமிட்டிக் கூட்டத்தில் அதற்கு எதிரான கருத்து கொண்டிருந்தவர்கள் இருவர் மட்டுமே –

அவ்விருவருமே முஸ்லிம்கள்!

ஒருவர் ‘எல்லை காந்தி’ கான் அப்துல் கபார் கான்.
“எங்களை ஓநாய்களிடம் (பாகிஸ்தான்) தூக்கிப்போட்டுவிட்டீர்களே?”
என்று மிகவும் வருந்தினார்.

இன்னொருவரான அபுல் கலாம் ஆசாதுக்கு அதில் உடன்பாடே இல்லை
என்றாலும், தீர்மானத்தைக் கொண்டுவந்த தன்னுடைய
நண்பர் நேருவுக்காக அமைதி காத்தார்.

பாபு ராஜேந்திர பிரசாத், கோவிந்த வல்லப பந்த் உட்பட அனைவருமே பிரிவினைத் தீர்மானத்தை ஆதரித்தவர்கள்தான்.

உண்மை இப்படியிருக்க, தேசப் பிரிவினைக்கு காந்திதான் காரணம் என்று அவர் மீது பழியைச் சுமத்துவதும் அதன் மூலம் அவரைக் கொன்றவரை தேசியவாதியாகச் சித்தரிக்க முனைவதும் வரலாற்றையே தவறாகத் திருத்த
முற்படும் செயலாகும்.

ஹிந்து, முஸ்லிம் – இரு மதத்தவரின் நலனுக்காகவும், ஒற்றுமைக்காகவும்
இறுதிவரை போராடிய காந்திஜியை புரிந்து கொள்ளாமல், ஒரு ஹிந்து
அடிப்படைவாதியே அவரை சுட்டுக் கொன்றது தான் பரிதாபம்…!

ஆனால், அவர் மறைந்து பல வருடங்களுக்குப் பிறகும்,
இன்றும், சில மத அடிப்படைவாதிகளால்,
வேண்டுமென்றே – காந்திஜி பிரிவினையை ஆதரித்தார் என்று
இன்றும் கருத்துகள் பரப்பப்படுகின்றன…

காந்திஜி முழு மூச்சாக பிரிவினையை எதிர்த்தார் என்கிற விஷயத்தை
மீண்டும் வலியுறுத்துவதற்காக எழுதப்படும் கட்டுரை இது.

( பல செய்தித் தளங்களிலிருந்து திரட்டப்பட்ட தகவல்களின்
அடிப்படையில் எழுதப்பட்ட இடுகை ….! )

——————————————

காந்திஜியின் சத்திய சோதனை சுயசரித புத்தகத்திலிருந்து
ஒரு பகுதியை இங்கே எனக்காகவும், நண்பர்களுக்காகவும் பதிந்து –
நினைவுபடுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறேன் –

…

உத்திரபிரதேசத்தில், ஹிந்து மஹா சபாவை சேர்ந்தவர்கள் நேற்று காந்திஜியை சுட்டுக்கொன்ற கோட்சேவுக்கு புகழ் அஞ்சலி செலுத்தி இருக்கிறார்கள்….

அதில் ஒரு பெண் தலைவர் (??? ) காந்திஜியின் புகைப்படத்தை துப்பாக்கியால் சுட்டு, தீ வைத்து கொளுத்தி மகிழ்ந்திருக்கிறார்…புகைப்படம் கீழே –

———————-

மொட்டையர் ஆட்சியில் இதற்கு அவார்டு கொடுத்தாலும் கொடுப்பார்கள்….
வெறியர்கள்…..வேறு என்ன சொல்வது…?